Elke vrijdagavond tussen 8 en 10
zijn er in 't dorp veul mensen die verboasd omhoeweg zien.
Maar, wat is da toch allemaol?
Van woa komt toch al da kaboal?
As ge dan moest op zuuk gaan
dan komde terecht op de Vuistsebaan.
In 't zaalke achter café Belleman
zit daa dan gewoenlijk zo'n dettig man.
Van veu staat daar iejene mee een stokske te zwaaie,
in 't begin denkte, da's precies ne kwaaie.
Maar as ge den Hans na een tijdje wa beiter kent
dan wette wel, da's nen toffe dirigent.
Dan komen we aan de eerste root,
daar zit veural veul jonge soot.
Iejert komde Ans, Femke, Kato en Emelie tegen,
die spelen dwarsfloawet : veu den iejene is da een hel, veu den ander een zegen.
Den hobo wordt gespeld deu Mieke uit Vuist,
na de repetiese wette wel, die hei ok altaa duist.
Daarneffe zit os Els, die spelt sax-soproan,
da's zoewen rechte boawes, mee de kleur van een banoan.
En dan komde bij An, die spelt klarinet,
As ge doar verkiejerd oep bloast, dan piept da hiejel het.
En zoewe komen we baa de middenste root terecht.
Daar zit ok schoewen volk, hemme der al veul gezegd.
Moar as ge dan de bugels is van dichterbaa bezie
Maurice is ne felle vent, maar de Wim da weet ik zoewe nog nie.
Daarneivest zitten ne groewete struise gast en e meske mee lang blond hoar,
Eva spelt hoorn en den Hans bloast oep ne cors.
De Niels, onze sax-tenor, zit echter dicht in de geburen,
moar in plek van noar ze muziek, zit em miejer noar Eva te gluren.
Baa de sax-alto's, doa vende van alles iet,
van ne groewete loempe vent tot een knappe felle griet.
Annemie en Ellen, die staan veur het schoewen gezicht
en den Yvan, dieje zuirgt veur het tegengewicht.
Ozzen sax-bariton, da's den aadste van den hoewep,
dieje zit constant mee zijn partituren in de knoewep.
Moa da dieje mens nog altaa meespelt, da's ons groewete sjans,
iedereen kent em as de mejester, zijne echte noam : Oeyen Frans.
En dan komde baa de mannen van de leste bank,
die zeggen altaa : zonder drank gene klank.
As den dirigent mee een nief stuk wilt beginnen,
komt er altaa just iejene mee ne plateau bier binnen.
En wie zen dan agelijk al die vedetten?
Wel, om te beginnen hedde een reeks trompetten.
Sara en Vittal, die manen het serieus, die willen de juste noten roaken,
de Raf zit er moa baa veu den hoewep gruiter te moaken.
E bikke vuitser zitten de Marcel en de Wies,
wa die mannen just doen, da wet niemand precies.
Die bloazen oep nen trombon : schuiwef benijen, schuiwef oemhoeweg
Moa woa da ze nie willen schoaweven, da's oan den toeweg.
De Christophe en den Dirk, da's het groewet geschut,
die mannen spelen boembardon ; in sib, mib of in ut.
Die mannen hun koaken stoan altaa bol,
moa ja, kregt zoewen instrument moar is vol.
Van de leste mannen oep dees root hei iederiejen schrik,
da zen de tuba's : 2 Marcen en 1 Erik.
As die mannen eiven goe kunnen bloazen as drinken
dan moet dees conceir wel hiejel goe klinken.
Ten slotte zen er nog den Hans, den Tom, den Ief en den Tijs : het slagwerk.
Die mannen komde ok overal tegen, behalve in de kerk.
Pauken, drums, grosse caisse of klokkenspel,
die mannen sloagen oep alles, zelfs oep een koeibel.
Zoewe, naa hem ik ze allemoal is kunnen presenteren,
al die mensen die elke vrijdag zitten te repeteren.
Want zoewe e nief muziekstuk, begint doa moar is oan,
da klinkt iejest gelijk een lelijk eendje, moar da wuirt een schoewen zwoan.
Doar goat gene woapenstilstand, processie of Vejelse Metten veurbaa
of die mannen van de fanfare hoewere der baa.
Den iejene spelt al wa beiter as den andere , elk zijne stiel,
moar een dorp zonder fanfare, dat is een dorp zonder ziel.
