Zondagavond 30 april 2006, iets voor 18h. Ik ben klaar om te vertrekken naar Veerle Heide, voor het tweede luik van het lenteconcert.
Ik ben toch wat zenuwachtig, niettegenstaande het al het negende jaar is, dat ik samen met de fanfare op het podium sta.
De zenuwen zijn niet omdat ik schrik zou hebben om op het podium te staan – ik denk dat ik wel mag zeggen, dat ik op dat vlak redelijk wat ervaring heb – maar wel omdat dit een speciale dag is voor mij.
Enige tijd geleden vertelde ik Eric, dat ik ermee zou stoppen. Niet omdat ik het niet graag meer doe, maar omdat het voor mij een beetje te veel werd
(ik maak per week, een aantal dagen van 16 uren, wat een beetje te veel begon te worden).
Dit was allesbehalve een gemakkelijke beslissing. Ten eerste was Veerle mijn allereerste vereniging waar ik dirigent werd,
maar ik had er ook al 8 zeer mooie jaren gekend, veel vrienden gemaakt,...
19h30, het concert begint. Different Faces, het eerst werk, beginnen we een beetje aarzelend.
Hier en daar wat intonatie probleempjes, maar die lossen we snel op. Werk na werk begint het vertrouwen terug wat te groeien,
waardoor we ons eerste deel tevreden mogen afsluiten.
Het tweede deel beginnen we met East Anglia, vervolgen doen we met The Rock.
Het concert vordert en uiteindelijk komen we bij het laatste werk, een collage van een aantal bekende nummers van de Beatles.
Een vijftal minuten later wordt het laatste akkoord van dit werk gespeeld.
Het publiek is blijkbaar zeer tevreden, want het vraagt nog twee bisnummers.
Dit is natuurlijk een enorme (en terechte) beloning voor de muzikanten, want ze hebben heel hard gewerkt.
Niet alleen voor dit concert, maar ook de afgelopen jaren. Tijdens het tweede bisnummer, dringt het pas echt tot me door.
Dit zijn de laatste noten die ik zal dirigeren (in Veerle)... Het is toch een speciaal gevoel.
Ik krijg het eventjes moeilijk, door het applaus van het publiek maar vooral dat van de muzikanten.
Na nog wat na te praten, na het concert, vertrek ik moe, zeer tevreden en toch ook wel een beetje droevig, naar huis. Ik heb al beloofd dat ik, in geval nood (en zonder nood natuurlijk ook), het orkest wil komen versterken. Ik kijk er eigenlijk al naar uit om mijn muzikale vrienden terug te zien en samen te musiceren (nu niet voor, maar in het orkest).
In ieder geval, Koninklijke Fanfare “De Wijngaard” uit Veerle, het ga je goed. Ik wens jullie enorm veel succes in de toekomst. Ik wil iedereen ook nog eens van harte bedanken voor de 8 zéér fijne jaren. Ik denk nog regelmatig aan de leuke vrijdagen en we (Annicka en ik) hebben afgelopen vrijdag al voor een eerste maal enorm genoten van onze Kriek, die ik gekregen heb van jullie. En wie weet, zit ik binnenkort, mee in het orkest. Dan kan de dirigent die ene trompet tegen zijn voeten geven ;) .
