“En we gaan nog niet naar huis, ….
Ons moeder is niet thuis…”
Zou het kunnen dat we zo zij vertrokken op heksentocht??
Of zou het eerder :
“I wonna go home, I wonna go home, oo how I wonna go home” geworden zijn.
Feit is dat voordat we vertrokken er heel wat stoere binken tussenzaten.
Zelfs Caroline (een van onze kwelfluitjes) wist te vertellen dat ze nooit bang was!
De Gerrinckxskes hadden geregeld dat, alhoewel dat ze eerst door ne slimme op ’t verkeerde been waren gezet, er 15 mannen (of vrouwen) meegingen.
Nadat we ter plaatse gezegend waren door een pastoor, gingen we dan eindelijk op pad.
We waren nog maar net vertrokken of we moesten door zo’n duisternis, dat er vermoedelijk al in hun broek hadden gedaan! Misschien was ik dat zelf wel, maar ik heb alleszins ’t een en ’t ander geroken!
Wat er nadien gebeurde ga ik omvatten met wat kernwoorden, kwestie van uw verbeelding wat te laten werken, want dat moet toch bij een heksentocht!
Donker! Brrrrrrr!
Slijk! Splash! Slurp!
Doodskist!
Fel Flikkerlicht!
Water!
Voor onderweg was er ’t een en ’t ander voorzien door de organisatoren!
Jenever, appelsap of pikante soep!
Achteraf was er friet met curryworst!
Wat waren de gevolgen???
Een bange Eva (van Niels)
Een krijsende Annelies (van Wim)
Een hoofd tegen de paal (van Ans)
Een duupje (altijd Ellen)
Pikante praat!
Vuile schoenen!
Dikke buiken!
Verzopen Kiekens!
Vadsige Zwijnen!
Ne zware kop!
Een (zeer) laat uur van thuiskomst!
Een kijvende grootmoeder (ons Dina)
Een paar rare foto’s!
Voor herhaling vatbaar, doch de heksen die we zelf bijhadden, zouden we die nog wel meevragen????????????????
PS diegene die nog graag zouden willen weten, hoe bang eigenlijk iedereeen wel, mogen mij altijd contacteren (zo weet ik nog ’t een en ’t ander te vertellen van Niels, Eva, Ans, Els, Annelies, Kato, Caroline, Ellen, Femke, de Gunter, de Raf, de Jimmy en den Hans! ZELLEF WA.. WA.. WAS I.. I… I… IK NI….. NNNNIII… NIET BANG, zulle!
